Wpis

sobota, 28 stycznia 2012

Przewrotna i zarazem prostoduszna Piosenka o wilkołaku

                                              "Kiedy księżyc za chmurami już się nie kryje,

                                              Wychodzę ze swej jamy i głośno wyję!

                                              I chociaż zimno nocy owej ze mnie drwi

                                              Ja tylko chcę jednego - łaknę krwi!"

 

                                              "Ach Panie Wilkołaku, łaku

                                              Przejdź pan już do ataku

                                              Wszystkie tu już czekamy

                                              I niecierpliwie wołamy!"

                                            

                                              "Ja jednak trochę poczekam

                                              Ukryję się i pozwlekam

                                              Im bardziej się przegłodzę

                                              Tym lepiej sobie dogodzę"

 

                                              "Ach co my biedne zrobimy,

                                              My nudów się tak boimy,

                                              Kto nas teraz zabawi,

                                              Gdyś ty nas pozostawił"

 

                                              "Nie martwcie się miłe moje

                                               Są takie leśne zdroje

                                               Gdzie spokój odnajdziecie,

                                               Jakiego pragnie dziecię!"

 

                                              "Ach my jesteśmy niewinne,

                                               Na pewno wolisz inne,

                                               Dlatego nas nie chcesz ruszyć

                                               Ale nas tym nie wzruszysz!"

 

                                               "Nie moje drogie dziatki,

                                                Oszczędzę wam tej jatki,

                                                Niech pluskwa krew wypije

                                                Kiedy zranicie się w szyję.

 

                                                Ja zaś się trochę polenię

                                                Mam Boże przyzwolenie

                                                Choć krwi tej łaknę nadal,

                                                To diabeł mi ją nadał.

 

                                                Dlatego do oceanu pobiegnę być może

                                                I z pragnienia owego połknę całe morze

                                                I do wukanu wrzącego podbiegnę,

                                                Lecz waszej żądzy nigdy nie ulegnę"

 

                                               "Ach smutne my, Niemoty,

                                                Giniemy z braku psoty,

                                                Zlituj się, Jaśnie Panie

                                                I zjedz nas na śniadanie!"

 

                                               "OJ, na śniadanie nie mogę,

                                                Bo cierpię na niedomogę.

                                                Ani tym bardziej na obiad

                                                Nie cierpię takich objat!

                                      

                                                A zjeść was na kolację

                                                Oznacza profanację.

                                                Wygodnie sobie poleżę,

                                                Mam takie miłe leże"                                                        

 

 

                                             

Szczegóły wpisu

Tagi:
brak
Kategoria:
Autor(ka):
nazumi13
Czas publikacji:
sobota, 28 stycznia 2012 02:53

Kanał informacyjny

Opcje Bloxa